~ Handewitt, Duitsland naar Elst, Nederland ~
Het is zover! Het laatste verhaal voor deze trip naar Noorwegen. Of beter gezegd; de uitdaging om veilig weer thuis te komen. Toch nog knap dat we er uiteindelijk maar één dag langer over hebben gedaan, ondanks alles wat tegen zat. Natuurlijk is ook onze laatste dag om thuis te komen ook een uitdaging geweest. Dat ik dit afsluitende verhaal met jullie mag delen op mijn verjaardag is denk ik een hele goede afsluiting en een goed begin voor het inluiden van mijn nieuwe levensjaar. Dus hierbij nog een klapper van een laatste dag.
We gaan er op tijd uit, zodat we voor het middagdrama op de weg in ieder geval voorbij Hamburg zijn. Hier komt de theorie met de kapotte krukassensor van de camper. Totaal twee pogingen om te starten, daarna lang wachten, totdat de motor voldoende is afgekoeld. Kort rijden, kort wachten. Lang rijden, lang wachten. Simpeler kunnen we het denk ik niet maken. Het chemisch toilet, vuilwater en schoon water moeten nog leeg, dus rijden we op de camping naar zo’n leeg plaats. We laten de sleurhut stationair lopen, zodat die ons vandaag niet in de steek kan gaan laten. Nog geen 15 minuten later zijn we klaar, halen we moeders op bij haar tent en wil ik de camper stationair laten draaien. Oeps, dat was de eerste versnelling. De camper slaat af. Haha dat was poging 1 en nu zijn de credits al op voor het onderweg stoppen. Zoals de vele ochtenden die we gehad hebben, een heerlijke start van de dag, haha!
09.15 uur rijden we weg bij de camping, een trip van zo’n 560 kilometer, en met alle files meegerekend, zo’n 6 uur rijden. We zijn in ieder geval voor het avondeten thuis! Tussendoor nog even een stop en er moest getankt worden. Ik zet de camper uit, want straks raakt die motor misschien oververhit en we willen toch even uitrusten van de kilometers die we al gereden hebben. 1,5 uur later is iedereen naar de wc geweest, hondjes even tot rust gekomen en lekker gewandeld, wij zijn voorzien van koffie en hebben de droge boterham achter de kiezen. Tijd om verder te gaan, want huis komt nu toch eindelijk heel erg dichtbij.
Het was te verwachten, nadat we onze eigen theorie al hadden, nadat het garagebedrijf al uitleg had gegeven en nadat eigenlijk al alles in de afgelopen twee weken niet echt mee had gezeten. De camper start niet… Nu is de vraag, hoelang heeft de motor nodig om af te koelen? Volgens internet is die volledig afgekoeld na zo’n 8 uur. Wij hoeven natuurlijk niet te wachten totdat die volledig is afgekoeld, maar alleen genoeg afgekoeld. Dus nog een keer koffie halen, nog een keer naar de wc en mam aangegeven dat als ze het ziet zitten al wel vast naar huis mag rijden. Haar antwoord: Samen uit, samen thuis. Buiten dat had ze haar spannende boek ook nog niet uit. Perfect moment om nog even van het zonnetje te genieten en een poging te doen om d’r boek uit te lezen. Dus, de stoelen uit de auto en camper gepakt en achter de camper neergezet om de tijd uit te zitten.
Eerlijk, ik begon inmiddels helemaal op te raken van deze vakantie, dus een wekkertje gezet om over een uur de camper weer proberen te starten en ik lag binnen 10 minuten te slapen. Tja, een boek lezen is nou niet echt voor mij weggelegd, dus wat moet je anders doen.
Na mijn heerlijke middagdutje weer geprobeerd om de camper te starten, weer niks. Na 2,5 uur is die nog niet goed genoeg afgekoeld. Dan maar even met z’n allen een ijsje eten en nog een uurtje wachten. Na bijna 4 uur langs de snelweg gewacht te hebben, start de camper! Feest, snel, alles weer inpakken en gaan met die banaan! Mam lichtelijk teleurgesteld, want haar boek had ze nog steeds niet uit. Laris ook lichtelijk teleurgesteld, want die lag echt net 5 minuten in de camper om een middagdutje te doen. Een boek lezen en slapen doen we thuis wel weer. De laatste stop die we gaan maken gaat sowieso stationair en in Nederland. Tenslotte zijn we WEL in Nederland verzekerd bij de ANWB. Al heb ik daar allang geen behoefte meer aan.
Net over de grens maken we onze laatste stop. De hondjes even eruit en wij nog een kopje koffie, benen strekken en laatste plan van aanpak bespreken. Hier scheiden onze wegen, want we rijden beiden direct door naar huis. Het is nog een uurtje rijden en hopelijk zijn we rond 21.30/22.00 uur eindelijk thuis.
Zo gezegd, zo gedaan. Inderdaad rond 21.30 uur parkeren we de camper in de zijstraat vlakbij ons huis. Eerst even de hondjes naar binnen en dan gaan we daarna rustig het hoognodige eruit halen. We zijn helemaal gesloopt van deze dag en deze vakantie.
Klaar voor ons laatste blunder/ongeluk van deze vakantie? Nou daar komt die!
Bij de voordeur komen we erachter dat we geen huissleutel hebben…
De sleutel hebben we bij mijn jongste broertje achtergelaten voor de vakantie, zodat hij onze plantjes tussendoor water kon geven. Natuurlijk hebben wij hier never nooit meer aan gedacht! Voordat hij hier is zijn we weer 20 minuten verder. Een goede vriend van me woont nog geen 10 minuten verderop en heeft ook een huissleutel van ons. Ik heb hem gebeld, gevraagd of die thuis was, gevraagd of die de sleutel bij de hand had en of ik die kon komen ophalen. In plaats daarvan hebben wij, in de regen, de hondjes nog even uitgelaten en stond hij binnen 15 minuten bij ons op de stoep om ons in ons eigen huis binnen te laten. Wat een heerlijk, smakelijk einde om zo onze vakantie af ronden.
Ik ga d’r een eind aan breien en vanavond genieten van een goeie borrel op mijn verjaardag! Wij gaan alles even goed laten bezinken en ook nagenieten. Tenslotte hebben we namelijk wel schitterende uitzichten gehad, met natuurlijk het mooiste uitzicht tijdens het huwelijksaanzoek! Achteraf kunnen we denk ik allemaal terug kijken op een leerzame, interessante en speciale vakantie. Niet te vergeten dat ik ook super trots ben op hoe mijn moeder en Larissa dit allemaal opgepakt hebben. Dit was een ultieme test om te kijken hoe de relatie(s) zijn. Resultaat hiervan: hele goede relatie(s)! Anders hadden we dit nooit zo doorstaan en opgepakt.
Ons volgende doel:
Dit jaar nog ergens een weekje vakantie nemen. Daar zijn wij de afgelopen 3 weken namelijk niet echt aan toe gekomen. Misschien wel ergens richting een eiland, met een palmboom, zon, een heerlijke cocktail en voornamelijk heel erg veel rust. Haha, wie weet!
Hopelijk hebben jullie (weer) heerlijk mee kunnen genieten van onze verhalen. Bedankt voor de ontzettende leuke reacties! Wie weet volgen er nog meer verhalen in de toekomst, met of zonder sleurhut. Of ga ik toch een boek schrijven? Eerst maar weer het normale leven oppakken en dan zien we wel wat de toekomst brengt. Na deze ervaring leer je wel van dag tot dag te leven!
