~ Stavern, Noorwegen naar Hjorring, Denemarken naar Handewitt, Duitsland ~
Deze ochtend op de 19e dag is er weer veel regen voorspeld. Wonderbaarlijk genoeg zitten we in het bijna droge oog van storm ‘Hans’. We beginnen met een heerlijke en wel te benoemen schone douche en gaan daarna lekker wandelen bij Rakke fort. Blijkbaar zitten we op een wandelafstand van 10 minuten van de open zee. We houden het droog en kunnen vol verbazing genieten van de ruige zee die op de rotsen afketst.
Steeds meer nieuwsberichten en foto’s komen online van storm ‘Hans’. De E6 afgesloten, waar wij nog geen paar uur eerder voorbij waren gereden. Het dorpje Lom waar wij nog geen twee dagen geleden met pech stonden, gedeeltelijk afgezet vanwege de overstromingen. Wat een geluk dat we net alles voor waren. Op het nippertje. Hopelijk zwakt storm ‘Hans’ af en hebben we morgen gewoon de boot. Na zoveel ongeluk, mag nu denk ik wel iets mee gaan zitten.
Het is ongelofelijk, het houdt niet op, dag 20 hebben we een nog goedkopere sleep gekregen, want jaja, de camper startte weer niet. Ik neem je even mee naar hoe deze dag begon en uiteindelijk eindigde.
Aan het eind van de ochtend hebben we weer alles klaar om te vertrekken naar een P-tje. We checken uit bij de camping en rijden nog geen 10 minuten verderop naar het P-tje. Voordat we een afslag hadden gevonden, waren we het P-tje al voorbij.. Dus moesten we snel opzoek naar een ander P-tje. We komen uit bij een camper parkeerplaats bij een haven. Super! Hier betaal je wel kr. 200,- dit is inclusief overnachting. Wij hoeven hier maar een paar uurtjes te staan. We hebben uiteindelijk 40 kronen in de envelop gestopt. Redelijk netjes toch,voor nog geen 4 uur op een parkeerplaats staan en nergens gebruik van te maken, alleen asfalt en uitzicht op een regenachtige jachthaven? Dat vonden wij dus ook!
We laten nog even de honden uit, gaan naar de wc en vertrekken naar het dock waar de Super Speed van Color Line ons gaat vervoeren van Larvik naar Hirtshals. We checken in, rijden helemaal naar het achterterrein om achteraan te sluiten bij de hele camper file. Ze staan allemaal te wachten om de boot op te mogen. Rond 17.15 uur is het zo ver dat onze camper linie gaat rijden. Mag jij rijden wiens camper er niet start en dus niet aansluit op de rest van de camper linie. Natuurlijk onze sleurhut!
We proberen onze hypermoderne nieuwe accu jump booster uit. Hij doet het! Maar onze sleurhut niet.. Het was ook eigenlijk te mooi om waar te wezen. Een vrachtwagenchauffeur komt naar ons toe, vraagt wat het probleem is en ik leg hem uit dat het een verdomd luie sensor is. Ik krijg het de beste man niet uitgelegd dat het dus niet de accu is. Toch gaat hij zijn mede vrachtwagenchauffeurs halen en voordat we het wisten waren er 5 man de camper aan het duwen om hem eventueel toch aan te krijgen. Moeders was inmiddels al op de boot en stond op het achterdek. Het enige wat we haar mee hadden gegeven voor de overtocht: een flesje water, een puzzelboekje en een banaan. Beetje karig achteraf gezien. Larissa & ik zijn er eigenlijk al helemaal klaar mee en maakt het niet meer zoveel uit of we überhaupt de boot nog gaan halen. We hebben inmiddels al wel geleerd dat druk maken totaal geen meerwaarde heeft. Uiteindelijk komt er iemand van Color Line, die ervoor moet zorgen dat alles goed verloopt, en gaat navragen of we niet de boot opgesleept kunnen worden. Zie hieronder het resultaat. Een goedkopere, maar dankbare sleep bestaat er niet! Zoals de Noorse vrachtwagenchauffeur lachend zei: dan kom je tenminste aan de goede kant van het water.
Nog geen 4 uur later is daar dan het spannende moment. De boot is afgemeerd en nu is het nog de vraag of de camper start en wij er zelfstandig vanaf kunnen rijden. Of dat we nog zo’n sleepje nodig hebben. Als allerlaatste voertuig die de boot moet verlaten, start ook de camper weer en kunnen wij zelfstandig de boot verlaten. Gelukkig was de motor goed genoeg afgekoeld! Snel naar een tankstation voor wat eten en een kopje koffie. Dit terwijl we de camper voor alle zekerheid stationair laten lopen. Nog even een camping uitgezocht, want ojaa, wildkamperen mag vanaf dit moment niet meer. De camping liet ons er nog op, we hebben nog een kleine borrel gedaan en zijn lekker ons bed ingekropen. Tja, weinig kilometers zelf gereden, maar wat heeft dit weer veel energie gekost. De spanning kan je op de been houden, maar toch na een tijdje ook breken. Morgen een nieuwe dag en snel doorrijden naar Duitsland!
Het is deze ochtend erg druk op de weg, een hele saaie lange snelweg. Na nog geen 10 minuten onderweg te zijn, horen we iets klapperen. Ik zeg nog tegen Laris dat het misschien wel de prullenbak is. Blijkbaar ligt die inmiddels ook al achter op bed, vanwege het lam zijn, dus dat kan het niet zijn. Misschien iets van het dak?? Het maakt ons allemaal niet meer zoveel uit, als we maar thuis komen. We grappen er wat over en ik zeg dat als het ernstig genoeg is, mam vanzelf wel belt. Die rijdt tenslotte achter ons aan. Jahoor, 5 minuten later gaat de telefoon. Moeders. Ze zag wat van het dat af zwaaien naar de andere kant van de snelweg. Gelukkig reed er op dat moment niemand en hebben we niemand geraakt of iets beschadigd. Later bij een tankstation toch even gaan kijken wat het was.
Geconstateerd probleem nummer 1: Zonnepaneel ligt los op het dak, de kit heeft losgelaten. Het zonnepaneel ligt alleen nog maar op het dak vanwege het zware gewicht en hangt nog aan twee draadjes elektra.
Geconstateerd probleem nummer 2:
Het windscherm van het dakraam is weg. Misschien heeft mam dit dan voorbij zien komen?
Geconstateerd probleem nummer 3: Onbekend. We weten niet wat er precies heeft gezeten, maar dat daar nu iets ontbreekt is wel te zien door de verkleuring.
We weten het zonnepaneel eraf te krijgen en tapen de overige kabels vast op het dak. Voor vandaag hebben we wel weer genoeg gereden en meegemaakt, dus gaan we zo snel mogelijk naar een camping in Duitsland.
Dit is gelukt en hopelijk komen we me morgen, met een nodige tussenstop, veilig thuis. Weleens waar met een half werkende sleurhut, maar semi veilig en met z’n drietjes. Volgens mij is nu alles wel voorbij gekomen wat mis had kunnen gaan. Toch durven wij nog geen uitspraken te doen over hoe onze dag morgen gaat verlopen. Wie weet…
