~ Borgund, Noorwegen naar Luster, Noorwegen ~
Tot Ardal hadden we een prachtige route en ging alles soepeltjes. Ardal ligt in een enorm dal en heeft een schitterend blauw meer erbij. Hoeveel procent het afdalen was, weten we niet meer, maar alles gereden met de voet op de rem. Door Ardal heen gereden en met dat we het dorp uitrijden zien wij op de routeplanner en een hele interessante route die ons uit het dal moet gaan brengen.
In de vijfde bocht gaat het gigantisch mis. We halen de bocht niet, ik moet dus terugsteken en daarna weer in de eerste versnelling flink optrekken om de helling op te komen. In plaats van dat ik in de eerste versnelling zit, zit ik in de achteruit en druk ik zo hard mogelijk op de rem. Paniek, ook geen rem meer. Helemaal niks! We klappen ontzettend hard met de achterkant van de camper tegen betonblokken die godzijdank in de bocht zijn geplaatst, zodat je niet het ravijn van meters hoog in valt. Deze betonblokken zijn echt onze redding geweest! Waar mijn moeder was? Mam reed achter ons en zag alles gebeuren. D’r mond viel wel open, maar ze stapte niet de auto uit. Ze was zelf ook even in shock. Ze stak een duimpje op om te checken of we verder konden. Vol adrenaline en allerlei emoties zijn we toch nog twee bochten verder omhoog gereden, zodat we daar heel even veilig konden stil staan. Dit alles ook zonder rem, alleen met de handrem en onbeschofte, ongeduldige tegenliggers. Na een rookpauze en het bijkomen van de eerste schrik zijn we verder de berg opgereden om een plek op te zoeken waar we veilig konden staan en rustig konden uitzoeken wat er nou aan de hand was. Met moeders en haar onverschrokken oude Suzuki Swift voorop, heeft ze ons veilig naar boven geloodst.
Meerdere garages proberen te bellen zonder gehoor, dus uiteindelijk aan een oude man die voorbij reed gevraagd of hij een garage voor ons wist. Met handen en voeten werk kwamen we eruit en kreeg ik een telefoonnummer. Deze beste man sprak namelijk geen Engels en ik geen Noors. Een monteur aan de telefoon gehad en gaf aan dat als je het dal inrijd op alleen de rem uiteindelijke kokende remvloeistof krijgt. Op het moment dat dit gebeurd, verlies je volledig je remmen en het enige wat we nu konden doen was langs de kant wachten totdat de remvloeistof weer volledig was afgekoeld. Toch voortaan maar eerst inlezen hoe je met een camper omgaat in de bergen. Maar goed, wij gaan natuurlijk niet stilzitten. Dus een lekker bakje koffie gezet, wat gegeten en heerlijk beneden aan het water gezeten. Toch wel weer stiekem een mooi plekje. Heel erg fijn met de angst die we net gehad hadden. Blijkbaar is het nog niet onze tijd en hebben we nog een engeltje over. Larissa daarin tegen is volledig klaar met deze kut vakantie en deze bijna dood ervaring. Ik kan haar geen ongelijk geven, maar we gaan er weer met goede moed tegenaan.
Na het afkoelen van de remvloeistof hebben we, met de nodige angst, onze reis voortgezet naar Luster. Nog meer hogere bergen en diepere dalen. Dit keer met pompend remmen, op de motor afremmen en stiekem toch nog de handrem erbij voor de zekerheid. Beslist geen ontspannen ritje. Maar uiteindelijk hebben we de camper en auto op een prachtige plek kunnen parkeren. En blijkt ´per ongeluk’ de hoogste berg van Noorwegen te zijn. Een klein geluk bij een groot ongeluk!
