S’ochtends vertrokken naar het gletsjer meer. Een kleine hike van totaal 4 kilometer. Een fatsoenlijk wandelpad en een eitje vergeleken met de vorige hike. Langs een schitterende waterstroom en een prachtig uitzicht. En wat een mooi plaatje bij het meer. Zeker meer dan de moeite waard om gezien te hebben. Aangezien het een relatief korte hike was, hadden ook wij de honden meegenomen. Aan het einde ging zelfs Suus tot aan d’r buikje het water in om af te koelen. Ze heeft zeker 5 á 10 minuten stilstaand in het water gestaan en dat genietend van het uitzicht. Het was blijkbaar echt even nodig.
Rond 14.30 uur zijn we verder gereden naar Vossevangen. Tussendoor helaas weer een veerboot te pakken, terwijl ik nog een route dacht aangeklikt te hebben zonder veerboot. We zagen aan het eind van de fjord een mooie brug. Toen we dachten, nou dit kan niet missen, daar gaan we het water over, gingen we er links voorbij en reden we de huidige fjord af naar de veerboot. Vanzelfsprekend gaan wij in een verkeerde rij staan. Nummer 3, terwijl baan 1 en 2 vrij waren. Gelukkig waren er meer domme buitenlanders die gewoon achter ons in de rij aansluiten. Die werd dichtgereden, zodat niemand überhaupt in rij 2 kon gaan staan. Probleem opgelost, we gaan alsnog met deze veerboot mee.
We rijden de veerboot af, Jo wilt linksaf gaan, maar twijfelde. Haar route was totaal anders en volgens haar navigatie was de camping nog zeker 200 kilometer rijden. De twijfel is in dit geval dan ook volledig terecht, aangezien we er al bijna waren. We slaan rechtsaf, rijden de eerste beste heuvel op inclusief een versmalling. Ik durf het bijna niet te zeggen, maar de camper houdt er hier volledig mee op en we veroorzaken binnen no time een enorme file. Ik bel moeders in alle rust op om even aan haar door te geven dat die file door ons komt. Een Noorse man achter ons, komt meteen vragen wat er aan de hand is, ik zet de gevarenlichten aan en we beginnen alle auto’s achter ons te informeren dat wij ruimte nodig hebben. Dit om de camper met al zijn gewicht, in de vrij de berg af kunnen laten rollen om bij de eerste vluchthaven te komen. Met alle Noorse rust maakt niemand ergens een probleem van en wachten rustig totdat ze er weer langs kunnen. Een Nederlandse tegenligger gaat aan de voorkant van de camper duwen en vertellen wat ik moet doen. Terwijl deze beste geen idee heeft dat ik bijna geen remdruk heb en geen stuurbekrachtiging. Larissa ondertussen ook de camper uit om aan de achterkant mij aanwijzingen te geven, want de achteruit camera doet het dan ook niet. Mam bleef rustig in haar auto. Geen paniek. Een olie peiling gedaan, met de trieste conclusie dat er zo goed als geen olie meer in zat. 1 liter olie erin gedaan en we konden onze reis vervolgen. Tussendoor bij een tankstation 5 liter extra olie gehaald en verder gereden. Helaas bleek ook de camping in Vossevangen vol te zitten, dus kwamen we uiteindelijk terecht aan de andere kant van de berg bij een plekje aan het water en het spoor. Eerst maar eens even lekker slapen en bijkomen van deze actie.
De volgende ochtend heeft moeders beroerd geslapen van de nodige treinen die langs kwamen. Weer verslapen, omdat de wekker in het weekend niet af gaat. Een ezel stoot zich niet twee keer aan dezelfde steen… De motorkap weer omhoog gedaan en de overige olie toegevoegd om er zeker van te zijn dat we zonder problemen onze reis konden vervolgen.
09.15 uur zijn we vertrokken, op naar Bergen. 5 kilometer verderop om 09.30 uur stoppen we op iemands terrein, omdat de camper ontzettend veel stinkende, witte rook uit de uitlaat produceert. Toch maar even kijken voordat we dit schone Noorwegen met onze Diesel vergassen. Olie opnieuw gecheckt, best wel veel olie geconstateerd en we besluiten om ongeveer 30 minuten te wachten, want misschien zijn we iets te snel vertrokken en moet de olie nog zakken. Tussendoor onder de camper gelegen en bleek dat daar ook een kabeltje los hing. Wie weet is dat het probleem. Na wat telefoontjes naar ons Nederland blijkt dat olie niet zoveel tijd nodig heeft om te zakken. Tijd om actie te ondernemen en toch te gaan bellen met de ANWB. Wat een verrassing was voor ons en ook voor mijn vader, geen verzekering voor in het buitenland.Goed verhaal om dit te horen terwijl je met je camper in Noorwegen staat en dat ook nog eens met pech langs de weg. Ik krijg van de ANWB een telefoonnummer voor de NAF, de wegenwacht in Noorwegen. Ook die kunnen ons niet verder helpen, want ze hebben eerst een dossier en opdracht nodig vanuit Nederland. Dit schiet dus ook niet op. Uiteindelijk bellen we NH1816, de autoverzekering. Naar ruim een uur in de wachtrij, krijgen we te horen dat er een verzekering loopt inclusief pechhulp en maken ze een melding voor ons aan. Het kan even duren, maar als het goed is worden we die dag nog weggesleept.
Niks is minder waar, na nog wat meerdere lange uren in de wachtrij, ook de volgende dag en nog steeds geen pechhulp, komen we er rond 11.00 uur de volgende ochtend achter dat de melding nooit in Noorwegen is aangekomen. De melding word opnieuw gemaakt en inderdaad krijg ik vrij snel een belletje van een Noor dat ze de melding hebben ontvangen en hulp gaan regelen. Dit blijkt allemaal niet zo makkelijk, want we staan op een hele smalle weg en we zijn behoorlijk groot voor een sleepwagen. Rond 18.00 uur kwam daar uiteindelijk onze hulp aan. Een enorme vrachtwagen met oplegger om ons naar de dichts bijzijnde garage te brengen. Na twee dagen te hebben gestaan in niemandsland, gepoept en gepiest in de natuur en geen stroom, gaan we eindelijk ergens anders heen. Maandag om 07.30 uur gaat de garage open en kunnen we het gaan bespreken.
Bij het gletsjermeer was Larissa’s telefoon in het water gevallen en ze dacht dat ze niet meer haar telefoon in kon, omdat de toegangscode het niet wilde doen. Het beveiligingsschermpje eraf en nog een hele dag in de rijst. Als dit niet werkt, dan word het de hele telefoon resetten. Toen we eenmaal aangekomen waren bij de garage, drinken we nog een wijntje en gaat mam opzoek naar een camping. Laris start nogmaals haar telefoon op om te kijken of die het wel doet. Nou daar komt die, ze heeft constant de verkeerde toegangscode ingetoetst. Daardoor blokkeerde de telefoon en had helemaal niks te maken met het water. Voor niks dus die telefoon anderhalve dag in de rijst. Een kleine meevaller.
Lieve meiden,wat maken jullie veel mee, absoluut geen saaie vakantie ,en jullie blijven rustig en ook een goed humeur?
Hopelijk is de ellende snel verholpen en kunnen jullie verder